Zgromadzenie Służebnic Najświętszego Serca Jezusa (tzw. sercanki) (łac. Congregatio Servularum Sacratissimi Cordis Iesu) to zgromadzenie zakonne, które powstało w dniu 15 kwietnia 1894 r. w Krakowie. Jego założycielem był polski biskup rzymskokatolicki, biskup pomocniczy Józef Sebastian Pelczar (1842-1924), rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego. Pierwszą przełożoną tego zgromadzenia była Ludwika Szczęsna (1863-1916), która nosiła imię zakonne Honorata, a później Klara . W 1907 r. została ona przełożoną generalną sercanek. Zatwierdzenie sercanek przez Stolicę Apostolską nastąpiło w 1912 r., a ostateczne zatwierdzenie konstytucji zgromadzenia w 1923 r., już po śmierci siostry Klary. Zgromadzenie bardzo prężnie się rozwijało, gdyż w 1896 i 1900 r. wzniesiono klasztor i Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa przy ul. Garncarskiej w Krakowie. Powstawały też nowe domy zakonne we Lwowie, Zakopanem, Przemyślu, Korczynie oraz poza granicami Polski – we Francji. Siostry z tego zgromadzenia zajmowały się głównie działalnością dydaktyczno-wychowawczą i charytatywną. Prowadziły schroniska dla dziewcząt pracujących, ochronki, sierocińce, szkoły, a także pracowały w szpitalach i zakładach opieki społecznej.
W Bytomiu siostry ulokowały się w budynku Zakładu św. Józefa (niem. St. Joseph-Stift), który wzniesiono jeszcze w 1859 r., przy obecnej ul. Piekarskiej 59 według projektu Teodora Ehla . Była to dawna fundacja hrabiego Bellestrema, głównie przeznaczona dla starszych kobiet posiadających jakieś fundusze na utrzymanie. Początkowo prowadzona była przez Siostry Miłosierdzia św. Wincentego a’ Paulo, które w 1926 r. zostały zastąpione Córkami Bożej Miłości. Później znalazły się tam sercanki. Obiekt do dzisiaj pełni funkcję domu opieki. Opiekę duchową sprawują w niej księża z parafii św. Trójcy.